เมื่อลุงหมู่เชียรถึงบ้าน ฉันกับเพาะและแมะยกมือไหว้ ลุงแกรับไหว้ตอบอย่างสุภาพเสร็จ
แล้วก็พูดกับฉันถึงเรื่องการสอบ
เข้าตำรวจตามที่ฉันเคยบอกกับลุง
แกว่าโตขึ้นฉันอยากเป็นตำรวจให้
ฟัง ลุงแกคงอยากให้ฉันเป็นตำรวจเหมื
อนแกก็เลยอุตส่าห์มาหาถึงบ้านใน
วันนี้ ลุงหมู่เชียรแนะนำฉันอย่างละเอี
ยดว่าตำรวจนั้นต้องสอบวิชาอะไรบ
้างทั้งนักเรียนพลตำรวจและนักเร
ียนนายร้อยตำรวจให้ฉันด้วยความเต็มใจ
ลุงหมู่เชียรพูดกับฉันและเพาะ,แ
มะจนพวกเราเข้าใจดีแล้วก็ขอตัวก
ลับ ก่อนกลับเพาะไปหยิบกุ้งหลวงตัวใ
หญ่ที่ดักลอบมาจากคลองหลังบ้าน ๕ ตัวให้ลุงแกแต่ลุงแกไม่เอาโดยบอ
กว่า “เอาไว่ให้ลูกๆ หลานๆ กินกันเหอะ ที่มาเนี่ยไม่ได้มาร่บกวนอ้ะไรเ
พียงแต่เห็นว่าไอ้หนูมันอยากเป็
นตำรวจ แล่ววันนี่แช้นพอมีเวลาว่างก็เล
ยมาหา เอาเก็บไว่กินกันเหอะกุ้งน่ะ”
เมื่อลุงหมู่เชียรออกจากบ้านไปแ
ล้วสักพักหนึ่งคนแถวบ้านฉันเป็น
สิบๆ คนเดินมาที่บ้านซึ่งทุกคนมีวัตถ
ุประสงค์และคำถามคล้ายๆ กันหมดเลย “เอ้า ทิ่ดเหียน ไปทำอ้ะไรผิดมาน่ะตำรวจถึงเข้าบ้า
นเนี่ยะ” เพาะก็บอกว่าไม่มีอะไร ไม่ได้ทำอะไรผิดซักอย่าง ลุงตำรวจแค่เข้ามาแนะนำฉันเรื่อ
งการสอบเข้าเป็นตำรวจเท่านั้น แต่คนส่วนใหญ่ก็มองเพาะรวมถึงคน
บ้านเราแบบแปลกๆ คล้ายกับว่าพวกเราจะต้องทำอะไรผ
ิดซักอย่างแน่ๆ ไม่ว่าจะพูด จะอธิบายยังไงดูเหมือนไม่ค่อยจะ
เชื่อกันเอาซะเลย นี่คงต้องใช้เวลาอีกหลายวันเหมื
อนกันที่จะทำให้เขาเชื่อว่าเราไ
ม่ได้ทำผิดอะไร
“แกไม่ต้องมาปดเหาะ (หรอก)...” ลุงเหมียนพูดกับเพาะ “...เถ้า(ถ้า)ไม่ได้ทำผิดอ้ะไรแ
ล่วทำไมตำรวจถึงเข้าบ้านอ้ะ ไม่รู่เกอะ (ไม่รู้เหรอ) ว่าตำรวจน่ะเข้าบ้านใครคนบ้านนั
่นจะต้องทำผิดอ้ะไรมาซักอย่างแน
่ๆ”
เฮ้อ ลุงหมู่เชียรแกรึก็เป็นตำรวจที่
ดี สุภาพ รักเด็ก ตั้งใจทำงานแบบนี้แต่เพียงแค่ลุ
งแกเข้ามาบ้านเราเพราะความรักแล
ะความหวังดีต่อเด็กๆ อย่างฉัน คนแถวบ้านเรายังมองฉันและคนในบ้
านรวมถึงลุงหมู่เชียรแกผิดๆ แบบนี้แล้วโตขึ้นฉันยังอยากจะเป
็นตำรวจอีกเหรอ???
ด.ช.สุพจน์ มัจฉา ชั้น ม.ศ.๒ โรงเรียนแกลง “วิทยสถาวร”
วันเสาร์ขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๗ ปีเถาะ (๒๔ พฤษภาคม ๒๕๑๘)
