คืนนี้ตั้งแต่เวลาประมาณ ๒ ทุ่มหลังจากทำธุระปะปังส่วนตั๊วส่วนตัวอะไรๆ จากบ้านพักเสร็จแล้วรีบจรลีไปที่โรงพักแม่จริมเหมือนเดิม (อีกแล้วครับท่าน) ถ้าถามว่าทำไมต้องไปทุกวันทุกคืนตัวเราเองก็เป็นถึงรองผู้กำกับการซึ่งเป็นเบอร์ ๒ ของโรงพักซึ่งไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้ ตอบว่าก็ไม่รู้จะอยู่ทำไมที่บ้าน เพราะที่นี่เราอยู่ตัวคนเดียว เครื่องอำนวยความสะดวกประเภทวิทยุ โทรทัศน์ แอร์ ตู้เย็น ฯ ไม่ได้เอามาซักอย่าง ที่ไม่ได้เอามาเพราะเราไม่ต้องการเอามาเอง ไม่ใช่่ยากจนค่นแค้นถึงกับไม่มีของพรรค์นี้หรอก แต่ต้องการบังคับตัวเองว่าต้องอยู่ติดโรงพัก โดยผมย้ายมาอยู่ที่นี่ปีครึ่งแล้ว (คำสั่งมีผลตั้งแต่วันที่ ๖ ธันวาคม ๒๕๕๕) ก็ทำแบบนี้ตลอดเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี่้จนเกิดความเคยชินและตำรวจที่นี่เขารู้กันทั่วแล้วครับ สบายใจไปอีกแบบหนึ่ง
ที่โรงพักคืนนี้มีงานไหมสำหรับผม ตอบว่าไม่มีครับ ไม่มีอะไรที่จะให้ทำ แต่ผมก็ต้องหาอะไรมาทำจนได้นั่นแหละ สิ่งที่ทำคืนนี้หรือคืนไหนๆ หรือ(อีกที)เวลาไหนๆ จะคล้ายๆ กันก็คือการนำข้อมูลการปฏิบัติงานพร้อมประกอบของตำรวจน่านที่ส่งเข้ามาทางไลน์กลุ่มตำรวจน่านเสนอให้พี่น้องประชาชนรับทราบกันทางเ
ฟสบุ๊ค ภ.จว.น่านซึ่งผมเป็นคนริเริ่มและดำเนินการเองมาได้ประมาณปีเศษแล้ว มีพี่น้องเข้ามาเยี่ยมชมค่อนข้างพอใจ คืนนี้ก็ทำแบบนี้อีกครับรวมถึงดูนั่นดูนี่ พูดคุยกับตำรวจโรงพักที่เขาเข้าเวรกันด้วย สนุกดีไปอีกแบบหนึ่้ง
อนึ่ง วันนี้เป็นวันครบรอบการแต่งงานอยู่กินฉันสามีภรรยาปีที่ ๒๔ กับคุณนภาพัน วรรณเจริญซึ่งแต่งเมื่อวันที่ ๔ พฤษภาคม ๒๕๓๓ ที่จังหวัดเชียงรายซึ่งถ้าผมไม่ติดหน้าที่เวรยามคืนนี้ก็คงได้ไปฉลองกับเธอและลูกสาวคนสวยสุดที่รักที่พะเยาแล้ว แต่ไม่เป็นไรครับ อย่างไรเสียหน้าที่ต้องมาก่อน เรื่องนั้นเอาไว้วันหน้าก็ได้ มิมีปัญหาครับท่าน
ลาพี่น้องค่ำคืนนี้ด้วยภาพกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วเมื่อสมัยยังหล่ออยู่ขอให้พี่น้องนอนทุกท่านหลับฝันดี พบกันใหม่วันพรุ่งนี้ ราตรีสวัสดิ์ครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น