"...อ้ายลุงดาบอู๊ดเจ๊า น้องว่ายะจะอี๊ (ทำแบบนี้) มันบ่ถูกเน้อเจ๊า..." สาวคนหนึ่งพูดและมองหน้าแบบโกรธกริ้ว ใบหน้าบอกบุญกี่วัดๆ ก็คงรับไม่ลง "...กึ๊ดผ่อเลาะ (คิดดูฮิ) อ้ายลุงดาบ น้องรึอุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตายะ (ทำ) แต่งานๆๆๆ แล้วก็งาน แต่ผลตอบแทนตี้ได้ฮับดันแอบหนีไปมีกิ๊กซะนี่ น้องว่ามันบ่ถูกหนาอ้ายลุงดาบ..." เธอพูดต่อพร้อมกับใบหน้าแบบจะกินเลือดกินเนื้อ "...แล้วจะอี๊จะหื้อน้องยะจะใด ฆ่าเหียบ๋อ (ดีไหม) ผัวน้องคนนี้น่ะ...ฯลฯ" สาวเจ้าพูดกับร้อยเวรซึ่งเธอเรียกว่าอ้ายลุงดาบอู๊ดพร้อมยืนท้าวสะเอวและใช้มือข้างหนึ่งชี้หน้าหนุ่มซึ่งคงเป็นผัวเธอที่นั่งอยู่คู่กันหน้าโต๊ะร้อยเวรแบบเจี๋ยมเจี้ยม..."
"เป็นจะใดพ่อง (ยังไงบ้าง) ครับท่านรอง สำบัดสำนวนที่ผมลองฝึกเขียนหนังสือเนี่ยะ" น้องตำรวจคนหนึ่งซึ่งอยากเป็นนักเขียนและสมัครมาเป็นลูกศิษย์ผมถามขึ้นพร้อมเอาสำนวนที่ว่านั้นมาให้ดู
"อ้ะ เอาได้ๆ" ผมตอบ "ที่เหลืออย่าลืมเขียนต่อนะไอ้น้อง ช้อบชอบ ๕๕๕"
"อ้ะ เอาได้ๆ" ผมตอบ "ที่เหลืออย่าลืมเขียนต่อนะไอ้น้อง ช้อบชอบ ๕๕๕"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น