ร่วมกิจกรรมการอบรมลูกเสือชาวบ้านอำเภอเวียงเชียงรุ้ง (๓ กันยายน ๒๕๕๕)

วันนี้ตั้งแต่้เวลาประมาณ ๑๓.๐๐ น.เป็นต้นไปผมในฐานะรองผู้อำนวยการการฝึกอบรมลูกเสือชาวบ้านอำเภอเวียงเชียงรุ้งประจำปี ๒๕๕๕ ได้เดินทางไปร่วมกิจกรรมในการอบรม ณ สถานที่ฝึกอบรมคือหอประชุมที่ว่าการอำเภอเวียงเชีึยงรุ้ง โดยการอบรมรุ่นนี้ใช้ชื่อว่า "รุ่นเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระบรมราชินีนาถฯ" ซึ่งทำการอบรมระหว่างวันที่ ๒-๖ กันยายน ๒๕๕๕ ผู้เข้ารับการอบรมเป็นพี่น้องประชาชนจากหมู่บ้านต่างๆ ของอำเภอเวียงเชียงรุ้ง ๔๓ หมู่บ้านๆ ละ ๓ คนรวมทั้งสิ้น ๑๒๙ คน




กิจกรรมส่วนหนึ่งของการอบรมประจำวันนี้




พบปะพูดคุยกับลูำกเสือชาวบ้านภายในหอประชุม





การแสดงของคณะวิทยากร

ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ : ตัวกะแต , ตัวโกง (๓ กันยายน ๒๕๕๕)

ตัวกะแต ตัวโกง

สวัสดีมายังเพื่อนๆ พี่ๆ น่องๆ คนเมืองแกลง คนร่ะยอง แล่วก็พี่น้องคนไทยทุ่กคน

ส้ะบายดีนะครับวันนี่ ได้ข่าวว่าหลายที่ฝนตกจั้กๆ เลย จะออกไปไหนมาไหนอย่าลืมเอาร่มไปด้วยเผื่อฝนตกมาจะได้เอาร่มที่เตรียมนั่นมา “คลุม”

เมื่อตะคืนเปิดไปดูหนังโทรทัศน์หลังข่าว มีอยู่เรื่องหนึ่ง แหม ตัวล่ะครเป็นผู้หญิงเล่นได้สมบทบาทมาก ทั้งอิจฉาริษยา ทั้งชอบแขวะชอบว่าคนนั่นคนนี่ไปเรื่อยโดยเฉพาะชอบแขวะ “นางเอก” บางตอนถึงขนาดตบนางเอกเลย เฮ้อ ไม่รู่ชีวิ่ตจริงจะมีแบบนี่ปล่าว

อีกตอนหนึ่งเป็นเรื่องของผู้ร้ายครับ คนแสดงเป็นชาย แหม คนอะไรแสดงได้ “ผู้ร้ายผู้ร้าย” ที่งจริงๆ เลย

พูดถึงเรื่องนี่แล่วทำให้นึ่กถึงสมัยเป็นเด็กๆ ตอนอยู่ก๊ะเพาะก๊ะแมะเวลามีหนังกลางแปลงไปฉายที่วั่ดพังราดไทยพวกเราก็จะไปดูกัน หนุกหนานมากกับความบันเทิงที่นานทีปีหนจะเข้าไปหาเราซะที หนังที่ดูนั้นพวกเราเรียกตัวละครผู้หญิงที่แสดงบทบาทแบบที่ผมพูดเมื่อตะกี๊ว่า “ตัวกะแต” หรือ "ตัวอิจฉา" แล่วก็ผู้ชายที่แสดงบทผู้ร้ายอย่างเช่นดามพ์ ดัสกร ว่า “ตัวโกง” ครับพี่น้อง

ไม่รู่ว่าในชีวิ่ตจริงมีใครเป็น "ตัวกะแต" "ตัวอิจฉา" หรือ "ตัวโกง" กันมั่ง แต่ที่แน่ๆ คนร่ะยองไม่มี

อย่าลืมไปเที่ยวร่ะยองกันหนะพี่น่อง

ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ (๒ กันยายน ๒๕๕๕)

เพื่อนๆ ที่อำเภอแกลง จังหวัดระยอง ซึ่งเป็นถิ่นกำเนิดเกิดกายของผม (ผมเกิดที่ตำบลพังราด) ตั้งกลุ่มใน Facebook ไว้กลุ่มหนึ่งชื่อ "อำเภอแกลงเมืองน่าอยู่" พร้อมทั้งชวนผมและเพื่อนๆ เข้าเป็นสมาชิกเพื่อพบปะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างกัน ซึ่งผมเข้าไปเป็นสมาชิกในกลุ่มนานพอสมควรแล้วเหมือนกันแต่ช่วงแรกๆ ไม่ไำด้ืเขียนหรือทำกิืจกรรมอะไรนัก

ต่อมาเมื่อไม่กี่วันมานี้มีเพื่อนๆ หลายคนบอกผมว่าในฐานะที่เป็นคนระยองโดยกำเนิดและ(พอจะ)เขียนหนัึงสือเป็นอยากให้สุพจน์มัจฉาช่วยเขีึยน "ภาษาระยองวันละคำ" ซึ่งสำเนียงบ้านเราพูดว่า "ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ" ลงในกลุ่มของ Facebook หน่อยได้ปล่าว ผมตอบไปในทันทีทันใดเลยว่า "ได้ฮิ่ ของพรรค์นี่ส้ะบายมาก"

เมื่อตอบเพื่อนๆ ไปว่า "ได้ฮิ่" แล้วผมก็ลงมือเขียน "ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ" ทันทีโดยเริ่มครั้งแรกเมื่อวันที่ ๒๘ สิงหาคม ๒๕๕๕ เป็นต้นมา ซึ่งการเขียนนั้นผมนำไปลงไว้ใน Facebook และบล็อกของผมด้วย

แต่เนื่องจากข้อมูลภายในบล็อกของผมค่อนข้างจะมีเป็นจำนวนมาก บางวันมีหลายเรื่อง ทำให้การค้นคว้าหรือดูข้อมูลเฉพาะเรื่องใดเรื่องหนึ่งค่อนข้างลำบากสักหน่อยอย่างเช่นเรื่อง "ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ" นี่ก็เช่นเดียวกัน ดังนั้น เิพื่อให้เกิดความสะดวกผมจึงขออนุึญาตเปิดหน้า "ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ" นี้ไว้อีกหน้าหนึ่งเป็นการเฉพาะโดยเมื่อเขียนเรื่องราวต่างๆ ลงในบล็อกหรือ Facebook เสร็จแล้วผมจะสร้าง LINK เรื่องที่เขียนถึงไว้ในหน้าที่เห็นนี้เพื่อให้ท่านสามารถเปิดดูเรื่องราวของเรื่องนั้นๆ ได้โดยคลิกที่หัวเรื่องแต่ละเรื่องนะครับ

หวังว่าคงจะเกิดประโยชน์ต่อพี่น่องคนร่ะยองหรือคนที่สนใจ "ภาษาร่ะยอง" อยู่บ้างต๋ามควร (ตามสมควร)

สุดท่ายนี่ ถ้ามีเวลาอย่าลืมไปเที่ยวร่ะยองกันมั่งหนะ ร่ะยองมีอะไรดีๆ เบิกบาน ที่รอต้อนรั่บทุ่กท่านอยู่

คนร่ะยองน่ารั่ก

********************************************

ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ

********************************************

* เตียบ (๒๘ สิงหาคม ๒๕๕๕)
* ระยองเอาได้ (๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๕)
* สุย (๓๐ สิงหาคม ๒๕๕๕)
* กะหลุึก (๓๑ สิงหาคม ๒๕๕๕)
* เพาะก๊ะแมะของผม (๑ กันยายน ๒๕๕๕)
* พ่อแก่ แม่คุณ (๒ กันยายน ๒๕๕๕)
* ตัวกะแต ตัวโกง (๓ กันยายน ๒๕๕๕)
* ตั้่งเบิก,เบิกบาน (๔ กันยายน ๒๕๕๕)
* มีหนังสือกี่ "หัว" (๕ กันยายน ๒๕๕๕)
* ไปไหนมา : เปล่า ไปตลาดมา (๖ กันยายน ๒๕๕๕)
* กรง (๗ กันยายน ๒๕๕๕)
* เก๊ (๑๐ กันยายน ๒๕๕๕)
* ฉุึ ชุ ชุ่ (๑๑ กันยายน ๒๕๕๕)
* เหละ (๑๒ กัีนยายน ๒๕๕๕)

ภาษาร่ะยองวันล่ะคำ : พ่อแก่ แม่คุณ (๒ กันยายน ๒๕๕๕)

พ่อแก่ แม่คุณ

คนไทยเราเนี่ยะผมว่าหนะอย่างหนึ่งที่แทบจะไม่มีชาติไหนในหล้าโลกนี่เสมอเหมือนนั้่นก็คือระบบ "เครือญาติ" ที่พวกเราให้ความสำคัญและเคารพนับถือกันต่อเนื่องตลอดเรื่อยมา บางคนไม่ใช่ญาติกันจริงๆ แต่ก็นับถือกันเป็นญาติ ทีนี้ถ้าเป็นญาติกันจริงๆ ก็คงไม่ต้องพูดถึงว่าจะขนาดไหน โชคดีมากเลยที่เกิดมาเป็นคนไทย



คำที่เกี่ยวกับความเป็นญาติทางสายเลือดของคนไทยเรามีอยู่ ๑๐ คำซึ่งเป็นคำทางภาคกลางได้แก่

* ลำดับสูงสุดหรือลำดับที่ ๑ คือ เทียด (พ่อ,แม่ของทวด)
* ลำดับที่ ๒ ทวด (พ่อ,แม่ของปู่หรือย่า,หรือตา,ยาย)
* ลำดับที่ ๓ ปู่,ย่า,ตา,ยาย (พ่อ,แม่ของพ่อหรือแม่)
* ลำดับที่ ๔ พ่อ,แม่
* ลำดับที่ ๕ ลูก
* ลำดับที่ ๖ หลาน (ลูกของลูก)
* ลำดับที่ ๗ เหลน (ลูกของหลาน)
* ลำดับที่ ๘ ลื่อ (ลูกของเหลน) ... ในภาษาไทยไม่มีคำว่า "โหลน" นะครับ
* ลำดับที่ ๙ ลืบ (ลูกของลื่อ)
* ลำดับที่ ๑๐ ลืด (ลูกของลืบ)

ว่างๆ ท่านลองนับตัวท่านกับบรรพบุรุษท่านใดซักคนดูนะครับแล้วจะีรู้ว่าท่ืานอยู่ในลำดับชั้นหรือญาติที่เรียกชื่อว่าอะไร ยิ่งถ้าเป็นชั้น "ลืบ" หรือ "ลืด" แล้วสุึดๆ ไปเลย

เอาล่ะ ที่ว่ามานั้นเป็นการนับญาติในภาษา(ภาค)กลาง ซึ่งส่วนใหญ่แล้วแต่ละภาคหรือแต่ละถิ่นก็จะคล้ายๆ กันนั่นแหละ จะมีผิดเพี้ยนหรือเรียกแตกต่างกันไปบ้างนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง

แล้วที่ร่ะยองล่ะเขาพูดว่ายังไง ตอบว่าก็เหมือนๆ กันแหนะ (นั่นแหละ) แต่จะผิดไปจากภาคกลางนิดนึงตรงการเรีัยกญาติลำดับ ๓ ในส่วนของพ่อกับแม่ของแม่ซึ่งภาคกลางเรียกว่า "ตา" และ "ยาย" เอ้อ แล่้วร่ะยองเรียกว่าไงฮิ อ้ะอ๊า น่าสนใจดีเกี๊ยะ ตามมาเลยผมจะเฉลยให้ฟัง

"ตา" คนร่ะยองพูดว่า "พ่อแก่"
"ยาย" คนร่ะยองพูดว่า "แม่คุณ" (บางแห่งพูดว่า "แมะคุณ")

ชักตัวอย่างเช่นในภาพที่ผมนำมาประกอบนั้นเป็น "พ่อแก่" , "แม่คุณ" และ "เพาะ" ของผมวันทำบุญครบรอบวันเสียของเพาะที่พังราดไทยซึ่งพวกเราจะทำเป็นประจำทุกปีรวมถึงทำให้ "พ่อแก่ , แม่คุณ" ด้วย

ซ้ายมือสุดของภาพ "พ่อแก่" ท่านนี้ชื่อ "พ่อแต่ง เชื้อพลบ" (เป็น "เพาะ" ของ "แมะ" ผม) คนถัดมา "แม่คุณ" ชื่อ "แม่จำรัส เชื้อพลบ" (เป็น "แมะ" ของ "แมะ" ผม) ส่วนอีกท่านคือ "เพาะ" ชื่อ "พ่อเหียน มัจฉา" ครับ

สำหรับชื่อเรียกบรรพบุรุษในลำดับชั้นนี้อีก ๒ คำคือ "ปู่" กับ "ย่า" นั้น คนร่ะยองก็เรียกว่า "ปู่" ก๊ะ "ย่า" เหมือนกันครับ แต่สำเนียงการพูดของเรา "ชั่ดเจน" แบบร่ะยองแหนะ ไม่ "เหน่อ" เหมือนคำพูดของคนภาคกลางเขาหรอก แบบนั่นพู่ดเหน่อ แต่พวกเรา "คนร่ะยอง" พูด"ชั่้ด"

คนร่ะยองที่ไปอยู่ที่ไกลๆ อย่าืลืมกลับร่ะยองกันมั่งหนะ
พ่อแก่แม่คุณรออยู่

เพาะก๊ะแมะของผม (๑ กันยายน ๒๕๕๕)

"เพาะ" (คุณพ่อเหียน มัจฉา) ก๊ะ "แมะ" (คุณแม่เผือน มัจฉา) เป็นคนบ้านพังราดไทยโดยกำเนิด บ้านอยู่ที่เลขที่ ๑๒/๑ หมู่ที่ ๔ ตำบลพังราด อำเิภอแกลง จังหวัดระยอง สำหรับเพาะเสียแล้วเมื่อวันที่ ๙ กันยายน ๒๕๔๒ ในวัยเพียง ๖๓ ปี ส่วนแมะยังอยู่ ตอนนี่อายุ่ก็ ๗๕ ปีแล่วครับ

สมัยเพาะยังอยู่ เพาะเป็นคนสนุกสนานร่าเริง ใจคอโอบอ้อมอารี ใครเห็นใครก็รั่กก็ชอบกันทั่งนั่นทำให้เพาะมีพรรคพวกเพื่อนฝูง “เบิกบาน” ไปหมดเลย แมะก็เหมือนกัน ซึ่งเป็นนิ่สัยอย่างหนึ่งของคนร่ะยองเราที่มั่กจะเป็นแบบนี่

แมะเป็นคนตัวไม่ใหญ่ แมะตัว “ตี๊ด” เดียว แต่เรื่องใจนี่ “ใหญ่เค” มีอะไรที่ใครไปปรึกษา คนคนนั่นจะกลับออกมาด้วยรอยยิ้ม “กะปุ้มกะป้ำ” กันหมดเลย อย่างผมเนี่ยะเมื่อวานโทรศัพท์ไปหาแมะบอกว่ากำลังเขียนเรื่องภาษาร่ะยองวันล่ะคำเพื่อให้ลูกหลานหรือคนรุ่นหลังได้รู่กันกลัวมันจะสูญจะหายไป พอพูดแบบนี่ปั๊บแมะตบขา(ตัวเอง) “เผิ่ง” เข้าให้พร้อมก๊ะพูดว่า “มันต้องยังงี่ฮิ่ไอ้หนู ภาษาร่ะยองน่ารั่ก ต้องช่วยกันรั่กษาไว้ให้ดี อย่าให้สูญอย่าให้หายไปได้หนะ มีอะไรติดขัดคิ่ดไม่ออกถามแมะได้เลย แมะรู่หมดภาษาร่ะยองเนี่ยะ พู่ดไม่มีเพี้ยนก็แล่วกัน พูดชั่ดกว่าเขา “เกลี้ยง” ก็ว่าได้” แมะบอกผมยังงั้น (คำว่า "ชั่ดกว่าเขาเกลี้ยง" ก็เหมือนกับคำว่า "ชั่ดกว่าเขาเช็่ด" นั่นแหละ)

ก็ดีใจครับพี่น่องที่ปณิธานซึ่งผมตั้งใจจะทำเพื่อคนร่ะยองบ้านเรามีคนเข้ามาช่วยสานต่ออีกเบิกบานซึ่งหนึ่งในนั่นรวมถึง “แมะ” ด้วย

ขอบคุณนะครับแมะ

ย้อนอดีตนักเรียนพลร่ม (๑ กันยายน ๒๕๕๕)

สวัสดีทุกท่าน

วันนี้วันเสาร์ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๙ ปีมะโรง จุลศักราช ๑๓๗๔ ตรงกับวันที่ ๑ กันยายน พุทธกาลล่วงแล้ว ๒๕๕๕ ปี วันหยุดสำหรับหลายๆ ท่าน รวมถึงเป็นวันพระช่วงเทศกาลเข้าพรรษาประจำปีนี้ด้วย ขอให้ทุกท่านมีความสุข เจริญในธรรม รวมถึงน้อมนำคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตโดยถ้วนทั่วกันนะขอรับ

วันหยุดวันนี้ผมขออนุญาตย้อนอดีตหน่อย ก็อย่างว่าแหละคนเราเมื่ออายุถึงช่วงๆ หนึ่งส่วนใหญ่มักจะพูดเรื่องเก่าเล่าเรื่องหลังกันมากกว่าเรื่องที่จะมีหรือเกิดขึ้นในภายภาคหน้า (เขาว่ากันนะครับผมไม่้รู้หรอก แบบว่้าฟังๆ เขามาน่ะ ไม่รู้จริงๆ สาบานได้ แฮ่ะๆ) ยิ่งถ้าเป็นการรวมตัวหรือพบปะสังสรรค์กันเป็นจำนวนมากระหว่างคนที่เคยเรียน เคยศึกษา เคยทุกข์เคยสุขร่วมกันแบบงานเลี้ยงรุ่นด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่ ไม่มีหรอกครับที่จะพูดเรื่องข้างหน้า (เกือบ)ทุกคน (ไม่รู้ว่ามีผมรวมอยู่ในคำคำนี้ด้วยหรือไม่.. ไม่น่ะ..เนาะ) จะพูดถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมาทั้งนั้น ไม่เชื่อท่าน(ที่อายุถึงช่วงนั้น)ลองหวนนึกถึงดูซิ่ เชื่อเถอะ เป็นยังงั้น(แทบจะ)ทั้งเพ

จะจริงหรือไม่จริงผมไม่รู้นะ แต่...เมื่อคืนเพื่อนนักเรียนนายร้อยตำรวจ (นรต.) รุ่นเดียวกัน (พวกเรา นรต.รุ่น ๓๖ ครับ) โทรไปหาผมพร้อมพูด(ด้วยถ้อยคำไพเราะซะเหลือเกิน)ว่า "เฮ้ย..ไอ้พจน์ ไอ้ห่...มึ..พอจะมีัภาพเก่าๆ สมัยพวกเราเป็นนักเรียน(นายร้อยตำรวจ) บ้างไหมว..กูอยากได้ว่..จะเอาไปอวดลูกชายว่าตอนเป็นนักเรียน(นายร้อยตำรวจ)น่ะก..หล่อชิ..หา.." เมื่อเพื่้อนพูดมา(อย่างไพเราะอย่างงั้น)ผมก็ตอบเพื่อนไป(อย่างไพเราะเหมือนกัน)ว่า "มีัซิ่ว..ไอ้ห..ก..เก็บไว้เยอะเลย มึ..อยากได้ภาพแบบไหนว..ไอ้ส..." เพื่อนตอบ(ด้วยถ้อยคำไพเราะเหมือนเดิม)ว่า "ไอ้เหี...พจน์ ภาพอะไรได้ทั้งนั้นว่..ไอ..ส้..ตีั..ก..ไม่มีัปัญหาเพราะว่าก..ไม่มีเหี..ซักภาพโว้.."

เมื่อสนทนาฉันท์เพื่อนด้วยถ้อยคำที่แสนจะไพเราะกันเสร็จแล้วผมก็ไปรื้อๆ ค้นๆ ภาพเก่าๆ ที่เคยถ่ายไว้มาดู ได้มาอัลบั้มหนึ่ง อัลบั้มนี้เป็นช่วงที่พวกเราไปฝึกโดดร่มที่อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สมัยเทอมปลายปี ๒ ช่วงเดือนมีนาคม-เมษายน ๒๕๒๔ ครับ จึงขออนุญาตนำมาฝากทุกท่านรวมถึงเพื่อนรักคนที่พูดไพเราะคนนั้นในวันนี้ด้วย ส่วนใครจะเป็นใครกันบ้างฝากให้ดูเองโดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเรา นรต.๓๖ (กรุณาคลิกที่ภาพเพื่อดูภาพขนาดใหญ่นะครับ)






ขอบคุณครับผม